မွတ္မိပါေသးတယ္ ... အဲဒီ ညေလး တစ္ညေပါ့ ....
ည ၇ နာရီဆုိတာ ရန္ကုန္ မွာဆုိ သိပ္ေနာက္မက်ေပမယ့္ ကားလမ္းမေပါက္တဲ့ ဟုိး ေပ ၃ဝဝဝ ေက်ာ္ ရြာေလး တစ္ရြာမွာ အေတာ္ေနာက္က်ေနျပီေလ။
လူသြားလမ္းကလည္း မိုး တဖြဲဖြဲနဲ႕ ရြာထားေတာ့ ရႊံ႕လမ္း ၾကီးကို ျဖစ္လုိ႕။ ၂ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးရင္ ဖိနပ္က ရႊံ႕ တထပ္ၾကီးကို ေတာ္ေတာ္ ခြာယူရတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္ အထိကို အဖြဲ႕မွာ ပါတဲ့ လူေတြအားလံုး ေရစုိ အဝတ္ေတြ ကိုယ္စီရယ္နဲ႕ေပါ့။ အဝတ္အစားအိတ္ေတြလုိက္ပို႕တဲ့ကား
ေတာလမ္းအတုိင္း တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္းနဲ႕ တစ္နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ယူရမယ္လုိ႕ ၾကားေတာ့ အေတာ္အားေလ်ာ့သြားတာေပါ့။ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ဆုိ ေတာ္ေသးတယ္ေလ။ အခုဟာက ညကေမွာင္၊ မီးကမရွိ၊ ရႊံ႕ထဲလဲ တဗိုင္းဗိုင္းလဲလုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႕ကို မလြယ္တာ။
ေနာက္ျပီး တေနကုန္ ဒီရြာေရာက္ေအာင္ မနည္းေလွ်ာက္လာခဲ့ျပီး ရြာေရာက္ရင္ နားေတာ့မဟဲ့လုိ႕ စိတ္တင္းခဲ့ရတာေလ။ တစ္နာရီေလာက္ ျပန္ေလွ်ာက္ျပီး အထုပ္ထမ္းရမယ္ဆုိေတာ့ ရွိတဲ့အားေတြေတာင္ ဘယ္နားေရာက္ကုန္ျပီလဲမသိ။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ "လာေဟ့၊ ေယာက္်ားေလးေတြ အားလံုးသြားသယ္ၾကမယ္" ဆုိျပီး အသံထြက္လာေတာ့ ကပ်ာကယာ ေရစိုေနတဲ့ ဖိနပ္ေလးေလးၾကီး ကို ျပန္ဝတ္ျပီး အေဆာင္ေလးကအထြက္ ေရွ႕ဆံုးကေန ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး မိုးကာ အက်ၤ ီ ပါးပါး တစ္ထည္နဲ႕ ထြက္သြားတာျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႕ အားလံုး ေျပးလုိက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။
အေႏြးအက်ၤ ီ ထူထူ ဝတ္ထားတာေတာင္ မိုးနဲ႕ ေတာင္ေပၚအေအးဓါတ္နဲ႕ ေပါင္းေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ။ ခုိက္ခုိက္တုန္ေပါ့။ ေနာက္ျပီး ေအာက္က ရႊံ႕ကလည္း ေလွ်ာေနေတာ့ တပိုင္းပိုင္းနဲ႕ လဲ ျပီး သြားၾကတဲ့ လူေတြ အကုန္လုံး အဝတ္အစားအိတ္ပါတဲ့ ကားဆီေရာက္ေအာင္ မနည္းသြားေနရတာေပါ့။
နဖူးက ဓါတ္မီးေလး ပါလို႕သာ ကိုယ္သြားမယ့္လမ္း ျမင္ျပီး သြားရတာ။ ေနာက္ဆံုး ေခ်ာ္လဲပါမ်ားျပီး ေျခေထာက္က ဖိနပ္က ရႊံ႕ေတြနဲ႕ ေလးလာေတာ့ ေရွ႕လည္း မသြားႏိုင္၊ ေနာက္လည္း မျပန္ႏုိင္နဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္က ျဖစ္လာတာက "လက္ေလ်ာ့တဲ့စိတ္။" တေနကုန္လည္း လမ္းေလွ်ာက္လာျပီး အားကုန္္ေနတာမွ လံုးဝ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေနျပီေလ။
ဒီမွာပဲ ထုိင္ေနေတာ့မယ္လုိ႕။ မတက္ႏုိင္ မဆင္းႏုိင္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲ ခ်က္ခ်င္းဝင္လာတာက ေခါင္းေဆာင္ၾကီးလုိ လူတစ္ေယာက္ေတာင္ ေရွ႕ဆံုးကေန အိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားသယ္ေနတာ လုိ႕ စိတ္ထဲကေတြးေတာ့ အလိုလုိ အားေတြ ျပန္တက္လာျပီး တပိုင္းပိုင္းနဲ႕ ကားဆီေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္တာေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီ မွာပဲ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ တစ္အိတ္တည္းေတာင္ အေတာ္ထမ္းရတဲ့ အိတ္ကို ႏွစ္အိတ္ ရြက္လုိ႕ အပန္းတၾကီး ျပန္သယ္ဆင္းသြားတာ ေတြ႕ရတာပဲ။
ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ရွက္သြားတယ္ဗ်ာ။ ခုနက ေနရာမွာ လက္ေလ်ာ့ ထုိင္ေနေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးကို ေတြးမိလုိ႕ေလ။ ေနာက္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ကို လူေတြ ဘာေၾကာင့္ ေလးစားတယ္ဆုိတာကိုလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။
ေနာက္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ၾကီးရဲ႕ အိတ္က နဂုိကတည္းက တည္းတဲ့ ရြာကို ေရာက္ျပီးသားပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္အခါ၊ ေနရာေဒသ၊ ရာသီဥတုမွာ သူ႕အိတ္မပါပဲနဲ႕ သူမ်ားအိတ္ေတြကို ႏွစ္အိတ္ထမ္းျပီး (ကြ်န္ေတာ္ အိတ္တစ္လံုး အႏုိင္ႏုိင္သယ္ရတာ) သယ္ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ဓါတ္ ကိုေတာ့ မအံ့ၾသပဲ မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီ အေၾကာင္းကို လည္း ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေနနဲ႕ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ အေရးတယူျပန္ေျပာတာလည္း မေတြ႕ရပါဘူး။ သူ႕ အတြက္ သာမန္လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ အရာလုိ႕ သတ္မွတ္ထားမယ္ ထင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေျပာပဲ မေနႏုိင္လုိ႕ အခါအခြင့္သင့္တုိင္းလည္း ေတြ႕တဲ့သူေတြကို ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ စာခ်ေရးလုိ႕ ရင္ထဲ ရွိတာေတြ ထပ္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။
အျဖစ္အပ်က္ကလည္း တကယ့္ကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ေတြ႕ျမင္ၾကံ
ေခါင္းေဆာင္ ဆုိတာ ဘယ္လုိမ်ိဳးဆုိတဲ့ သင္ခန္းစာလည္း ေကာင္းေကာင္းၾကီးရလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲလည္း အလိုလို ကို ခံစားမိခဲ့ရတယ္။
"အဲဒါမွ တကယ့္ ေခါင္းေဆာင္လုိ႕ေပါ့" ....
No comments:
Post a Comment