အိမ္အျပန္လမ္းလုိ႕ သူ႕ကုိယ္သူ သတ္မွတ္ထားေသာ
လမ္းတစ္ခုေပၚ လူတစ္ေယာက္ ေမာပန္းတၾကီးေလွ်ာက္လာတယ္။ သူ႕လက္တစ္ဖက္မွာေတာ့
တစံုတရာကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ပံု …
သူ႕ရင္ထဲဝင္ၾကည့္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အေလာတၾကီး အလ်င္လုိျခင္းကို ဦးစြာေတြ႕ရမွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ
… သူျပန္လာမွ ညစာစားရမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ … ဆန္ကြဲမျဖစ္တျဖစ္
ဆန္လုိ႕ ေခၚတာကို ခ်က္ျပီး သူ ဝယ္လာမယ့္ ဟင္းကို ေစာင့္ေနမယ့္ ၾကင္သူ …
သူလုိ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေန႕တာေတြ ရွည္လြန္းလွသည္ေလ။
တစ္ေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ျပီးရလာတဲ့ ေန႕တြက္ခ ၅ဝဝဝ တန္တစ္ရြက္က
သူ႕လက္ထဲကေန ေလမွာ လြင့္မွာစုိးတဲ့အလား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလုိက္မိတယ္။
ဒါေလးလြင့္သြားရင္ ညစာခက္မယ့္ မိသားစုနဲ႕ ေဒၚတုတ္ကို ေပးရမယ့္
ေန႕ျပန္တုိး က ခက္ေရာ့ခ်ည္မယ္မလား။ ဟင္းဝယ္မယ့္ လမ္းထိပ္က ထမင္းဆုိင္ေလး
မေရာက္ခင္ မနက္က မဒီ မွာလုိက္တာ သြားသတိရမိတယ္။ သဘက္ခါ သူ႕အေဒၚ အလွဴသြားရင္
ျပင္ဖုိ႕ ႏွဳတ္ခမ္းနီတစ္ေတာင့္ေလာက္တဲ့ …
အဲဒါနဲ႕ပဲ မီးေတြ
ထိန္လင္းေနတဲ့ စတုိးဆုိင္ေလး တစ္ဆုိင္ထဲ ဝင္ … အေရာင္းစာေရးမေလးကို ေမးျပီး
ႏွဳတ္ခမ္းနီ အနီေလးတစ္ေတာင့္ဝယ္လုိက္တယ္။ တစ္ရြက္တည္းေသာ ၅ဝဝဝ တန္ကို
ေကာင္တာစားပြဲေပၚတင္လုိက္ျပီး ဘယ္ေလာက္က်လဲေပါ့။
ေကာင္တာထုိင္တဲ့
ေကာင္ေလးက ၅ဝဝဝ တန္ကို ဟုိဘက္ဒီဘက္ ေသခ်ာၾကည့္ျပီး
မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕သြားတယ္။ ခဏေနာ္လုိ႕ ေျပာျပီး ဆုိင္ေနာက္ဘက္ကို
ဝင္သြားတာကုိ ေတြ႕လုိက္တယ္။ ေနာက္နဲနဲၾကာေတာ့မွ ဆုိင္ရွင္လုိ႕ ယူဆရတဲ့
လူၾကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာျပီး
“ဒီ ၅ဝဝဝ တန္ မင္းဘယ္က ရတာလဲ”
“ခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေန႕တြက္ခ ရလာတာပါ”
“ဒါဆုိ ခဏေစာင့္ဦး၊ ငါ ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားျပီးျပီ၊ မင္း ယူလာတဲ့ ၅ဝဝဝ တန္္က အတုၾကီး” တဲ့။
“ဗ်ာ”
သူ႕နားေတာင္ သူ မယံုႏုိင္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ျပီး ရုတ္တရက္ သူ႕အေတြးမွာ
ပထမဆံုးေပၚလာတာ သူျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကို ထုိင္ေမွ်ာ္ေနေသာ ညစာ မစားရေသးတဲ့
သူ႕မိသားစု …
ဘယ္လုိပဲ ေတာင္းပန္၊ ေတာင္းပန္ မရပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရဲေတြ ေရာက္လာၾကျပီး သူ႕ကို စခန္းေခၚသြားၾကတယ္။
အခုည ဒီအခ်ိန္မွာ Disco Light ေတြ ၾကား ေပ်ာ္ေနမယ့္သူေတြကေတာ့
ေပ်ာ္ေနေလာက္ျပီေလ။ သူ႕မွာေတာ့ မနက္ျဖန္အတြက္ ေဝးလုိ႕ အခု ညစာ အတြက္ေတာင္
ဘယ္လုိ ေရွ႕ဆက္ရမွာလဲဆိုျပီးေတာ့ရယ္ …
( ၅ဝဝဝ တန္ အတု ေတြ အေၾကာင္း ဖတ္မိရင္းနဲ႕ အေတြးေလး ဝင္လာလုိ႕ ခံစားေရးလုိက္တာပါ။)
No comments:
Post a Comment